วันนี้งาน(ช่วงเช้า) เสร็จแล้ว กรี๊ด ๆ ๆ ๆ ได้มีเวลาอัพไดยาว ๆเสียที

แต้มสี

คือหมาบริวาร ของยายอุไร

เมื่อ 8-9 ปีก่อน ...ยายอุไรเห็นลูกหมาตัวกระจิ๋ว เดินตุปัดตุเป๋อยู่ที่ตลาด

เลยถามแม่ค้าแถวนั้น และขอซื้อเธอมา ในราคา 150 บาท

พอโตยังไม่ทันสาวดี อายุสัก 4-5 เดือน ก็โดนลุงหมา บริวารของยายอุไรอีกตัวปลุกปล้ำ

เป็นว่าที่คุณแม่ยังสาว

ตอนคลอดลูกก็พบวิบากกรรม

ดันคลอดตอนไม่มีใครอยู่บ้าน ลูกอ่อนหนึ่งตัวออกมาแล้ว

แต่มีลูกน้อยตัวต่อมา ...สงสัยจะสองจิตสองใจ ออกดีไม่ออกดี

คนที่บ้านกลับมาอีกที พบลูกตายคาช่องคลอดไปแล้ว แต้มสีก็พะงาบ ๆ

พาไปหาหมอ ช่วยลูกตัวอื่นไม่ได้ ต้องผ่าออกหมด เพื่อช่วยแม่

พอแต้มสีปลอดภัย พักฟื้น เลยพาลูกอ่อนที่คลอดไว้ไปหา เธอก็โผไปหาลูกอ่อน

แต่ด้วยความเพลีย และยังเมายาสลบ

แม่แต้มจึงเผลอป๊อกไป

ทับลูกน้อยกลอยใจ ซี้แหงแก๋

แม่แต้มจึงเศร้า ซึม มาก กกศพลูกไว้จนยายอุไรต้องขอแยกออกมาฝัง

ใครคิดว่า “หมา” ก็เป็นแค่ “หมา” ตัวหนึ่ง

อยากให้มาเห็นแต้มสีวันนั้นจริง ๆ

สิ่งที่หมาต่างจากคน ...

ไม่ใช่เรื่องหมาไม่มีความรู้สึก เพราะหมาก็เจ็บเป็น รักเป็น เศร้าเป็น

ที่หมาต่างจากคน ...

น่าจะเป็นเรื่องที่หมา เก็บความรู้สึกไม่เป็น

ตรงไปตรงมา ...ซื่อสัตย์กับอารมณ์ของตัวเอง

ไม่เหมือนกับคน ที่มีความสามารถฝืนอารมณ์ตัวเองได้

โกหกตัวเองก็เป็น

[นอกเรื่องไปหน่อย เข้าเรื่องต่อ]

ต่อมามีคนเอาลูกหมามาทิ้ง

ลูกหมาเดินเข้ามาในบ้านยายอุไร (ได้ยังไงก็ไม่รู้)

ยายอุไรตัดสินใจรับเลี้ยงไว้

แต้มสีดีใจเอาลูกหมาเข้ามากก

นอนหงาย เอาลูกหมาไว้บนอก แล้วเอาขาหน้ากอด

รักสุด ๆ

เมื่อลูกหมาเริ่มโตเป็นหนุ่มหล่อ

ก็มีคนรับไปเลี้ยง เป็นร้านยายขายอาหารแถวซอย

แต้มสีซึมเล็กน้อย แต่ไม่เป็นไร เพราะอยู่ซอยเดียวกัน แต้มสีเดินไปเยี่ยมได้ทุกวัน

(ทุกวันจริง ๆนะ เดี๋ยวนี้ก็ยังไปอยู่ เหมือนสาวยาคูลท์เลย เยี่ยมบ้านคนอื่นทุกวัน)

ต่อมา เธอโดนรถชนจัง ๆ

จึงอัพเกรดตัวเอง จากหมาพันธุ์ทาง มูลค่าร้อยห้าสิบ

เป็นหนึ่งหมื่นหนึ่งร้อยห้าสิบ

^

^

มูลค่านี้รวม option ที่คุณหมอประดับให้ ได้แก่ กระดูกเหล็ก 1 ข้าง

ราคาเท่าหมาปอมเมอราเนียน ยอร์กเชียเทอร์เรียเลยนะนั่น

ไฮโซขึ้นมาทันที

ที่เขียนเรื่องแต้มสีขึ้นมา

เพราะช่วงนี้เธอใช้ชีวิตอยู่กับเจ้าของได ณ บ้านใบไม้

ส่วนยายอุไรไปแข่งกีฬาที่ กทม. จึงฝากฝังไว้

จะด้วยชะตาลิขิตอย่างไรก็ไม่ทราบได้

อยู่กับยายอุไรก็ชิว ๆ ไม่เป็นไร

พอมาอยู่กับคุณหลวง ณ ล้านนา ด็อก เรสคิว

ถ่ายรูปเชียร์ยายอุไรนิดหน่อย (ในไดตอนที่ 064)

วันรุ่งขึ้น แต้มสีก็ป่วยหนัก นอนหอบพะงาบ ๆ ให้ได้เรสคิวกันแทบไม่ทัน

หรือจะเป็นเพราะเราใช้งานสุนัขผิดประเภท (เอาหมา มาเป็นสาวถือป้าย)

พาไปหาหมอ

ถึงรพ.สัตว์เล็ก จากแต้มสีที่เอาแต่นอน กลับชันตัวมานั่งรอหมอได้ นั่งเรียบร้อย ไม่หือไม่อือ

แถมพยายามหอบเบา ๆ เพราะเกรงใจหมอ หรือกลัวหมอก็ไม่ทราบได้

ตรวจเลือดก่อน ไปเก้าโมง ได้ผลเลือดบ่ายสอง

หมอบอก เกล็ดเลือดต่ำมาก

จากที่ควรมี 2000 หน่วย

เหลือ 2 หน่วย

อ่านไม่ผิดค่ะ สองหน่วย

จะตายแหล่มิตายแหล่

[ยังพยายามนั่งว่าชั้นไม่เป็นไร ฟอร์มจัดเหมือนยายอุไรไม่ผิดเพี้ยน]

หมอสันนิษฐานว่าอาจมีปัญหาไขกระดูก

แต่ยังเอ๊กซ์เรย์ไม่ได้ เพราะอ่อนแอเกินไป

ระหว่างรอผลเลือด

หมอให้วิตามินกับน้ำเกลือทางเส้นเลือด เพราะแต้มสีไม่ยอมกินอะไรเลย

สี่ชั่วโมงจากนั้น

แต้มสีดีขึ้น พะงาบอยู่ แต่ชันตัวขึ้นได้ตอนที่เราเข้าไปหา

บอกแต้มสีว่าไม่ต้องลุก เพราะข้อแขน(ขาหน้า) มันค้ำกับเข็มน้ำเกลือ

ทำให้เข็มแทงลึก เลือด..กระฉูด

(หมอยิ่งย้ำว่า เกล็ดเลือดต่ำมาก อย่าให้เลือดออก เพราะเลือดจะไหลไม่หยุด)

แต้มสี จริง ๆแล้วมีความฉลาดระดับเทพ  แต่ดื้อระดับควีน

พยายามชันตัวเดิน มากขึ้น มากขึ้น

เลือดเยิ้มขาหน้าแล้ว ... โอย..

แต้มสี ต้องเจ็บ ชัวร์ (สังเกตจากขาที่สั่นระริก ๆ และหางตากระตุก)

แต่แต้มสีก็ยังคงพยายามเดินมาหา ลากถุงน้ำเกลือรั้งมาด้วย

แค่เพียงเพื่อจะต้อนรับเรา (พร้อมกระดิกหางแบบสโลว์โมชั่น ตามพละกำลังที่มี)

.... หมาใจเต็มร้อยให้เรา

นึกภาพตัวเอง ตอนวัยรุ่นเคยนอนให้น้ำเกลือ แม่ตัวเองมาเยี่ยม ยังไม่โบกมือทักเลย  กลัวเจ็บ

แล้วหมา คนละสปีชีย์กับเราด้วยซ้ำ หมาคู่บุญเรารึก็ไม่ใช่ หมายายอุไรแท้ๆ

ทำไมกันหนอ ทำไมดีกับเราขนาดนี้ (ตอบไม่ได้ ไม่ใช่หมา)

อุ้มแต้มสีออกจากกรงพยาบาล ไปขอน.ศ.ฝึกงานช่วยทำแผลให้แต้มสี

แต้มสีเอาหน้ามาซุกแขนเราไปพลาง ๆ

จ้า จ้า เดี๋ยวได้กลับบ้านแล้วน๊า

กลับบ้านใบไม้ ต้มไข่ให้กิน

ไข่เพื่อแต้มโดยเฉพาะ

แต้มสีกินไป 2 ลูกครึ่ง เนื้อต้มอีกนิดหน่อย นมจืดอีกครึ่งกล่อง

อาการดีขึ้น นอนสักชั่วโมง แล้วเริ่มเดินดึ๊บ ๆ ไปหลังบ้านได้

ไปหาหญ้ากิน (หมาป่วยชอบกินหญ้า จึงต้องมีกระถางปลูกหญ้าไว้ 1 กระถาง)

มีคนมาหน้าบ้าน แต้มสียังพยายามดึ๊บ ๆ ไปเห่า

 แล้วกลับมานอนพะงาบ ๆ ต่อ

ผ่านมา 2-3 วัน พะงาบอยู่

แต่สีหน้า เหงือก ดูดีขึ้น

เมื่อคืนดีใจ

กลับมาบ้านตอนดึก (ส่วนสามีกลับมาตั้งแต่ตอนเย็น มาป้อนยาแต้มสี)

แต้มสีมานั่งกระดิกหางพั่บ ๆ ต้อนรับตรงชานบ้าน

(^o^)/

อาการดีขึ้น

แล้วแต้มสีก็กลับไปนอนต่อ

(ก็ยังดี)

วันอาทิตย์นี้ ต้องพาแต้มสีไปตรวจเลือดอีกครั้ง

ยายอุไรส่งเงินมาให้สองพัน

เป็นค่ารักษา

มูลค่าของแต้มสีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆแล้ว

………..

….

..

แต่

สำหรับยายอุไร

คงไม่มีอะไรจะคุ้มไปกว่านี้

ปล.

คิดว่าแต้มสีคงคิดถึงยายอุไรเป็นที่สุด

ปล.2

สำหรับเรื่องราวจริง ๆ ชวนเศร้า ชวนหน้าเสีย....และขำไม่ค่อยออก

แต่ไม่รู้เป็นอะไร เอาเรื่องแย่ๆมาเขียนไดทีไร

สุดท้ายก็เขียนออกเป็นแง่มุมที่อ่านกันได้แบบเพลิน ๆทุกที

(สงสัยจะเขียนดราม่าไม่เป็น)

ปล.3 (ปล.เยอะจัง)

โอกาสหน้า จะเขียนถึง “กูลโกะ”(กูน-โกะ)  หมาของพี่ 3 (โอ) บ้าง

 น้ำจิ้มชอบพี่กูลโกะมาก เล่นกันทั้งวัน วันหลังมาเล่าต่อ

------------------------------------------------------------

แจมเรื่องมานีเล็กน้อย : เมื่อคืนวันเสาร์ที่ผ่านมา ตัดสายเดี่ยวสายไขว้หลังให้มานี

เป็นสาวร้อนแรง รับซัมเมอร์