แต้มสีดีขึ้นแล้ว

ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงค่ะ

เกล็ดเลือด จาก 2  หน่วยเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

วันเสาร์ที่ผ่านมา เกล็ดเลือดเพิ่มเป็น 158 หน่วย

คุณหมอชมว่าฟื้นตัวได้เร็ว ...เราก็เบาใจ

แค่เพิ่มเกล็ดเลือดอีก  1,842 หน่วย ก็จะเป็นปกติ

โอวว..ว...ว

แต่ผลตรวจเบื้องต้น พบว่าแต้มสีมีเสียงหัวใจเต้นไม่ค่อยปกติ

วันนี้ (วันอังคาร) จะมีหมอจบด้านหัวใจจากเยอรมันมาประจำที่รพ.

คุณหลวงเตรียมตัวพาหมาเทพไปพบหมอเทวดา

ได้ความอย่างไร จะมาแจ้งอีกครั้ง

***************************************

วันหยุดไปเดินป่า

งานยุ่งดีนัก หนักสมองก็ต้องหาเรื่องออกกำลังเสียหน่อย

ไปชาร์จแบตในหัวใจให้เต็มเปี่ยม

เดินทางด้วยรถตู้ บรรทุกฝูงชนฝ่ายญาติสวามีดังนี้

แม่แดง (ป้าที่เลี้ยงพี่กฏ)

V

V

พี่ยุ้ย + พี่หยก (ลูกแม่แดง)

V

V

น้องกานต์ (รุ่นน้องพี่ยุ้ย)  และสามี (สามีเจ้าของได ไม่ใช่สามีน้องกานต์)

V

V

และตัวอิฉัน กับ มานี (พาไปทำไม)

V

V

V

V

เป้าหมายแรก คือดอยอินทนนท์

เนื่องจากไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว

คนจึงบางตามาก ๆ  (ดี ...ชอบ)

อากาศเย็นนิด ๆ 15 องศา ใส่เสื้อแขนยาวทับก็เอาอยู่

แม้วคิดถึงบ้าน

จึงเขียนจดหมายจากบนดอยฯ ไปหาแม่ที่บ้านนอก กร๊ากกกก

ไปรษณียบัตรหนึ่งเดียวในโลก ราคา 5 บาท

จะมีตราประทับให้โดยเฉพาะ

V

V

ไม่มีอะไรให้เขียนถึงมากนัก

คนเชียงใหม่มาดอยอินทนนท์  ....ก็เหมือนคนกรุงเดินพารากอน

ไม่ตื่นเต้นใด ๆ (แต่เอากล้องมา 4 ตัว)

เป้าหมายที่สอง – เป้าหมายหลัก

เดินป่า

เนื่องจากแม่แดง จะไปเดินกำแพงเมืองจีน

ท่านจึงต้องการซ้อมใหญ่ ในที่อากาศเบาบาง ชัน และไกล

ที่นี่จึงตรงตามสเปคทุกประการ

v

V

กิ่วแม่ปาน

เส้นทางเดิน เกือบ 4 กิโล ขึ้นเขา-ลงห้วย-ทางราบ ครบฟังก์ชั่น

ที่นี่ ไม่อนุญาตให้เดินกันเอง

ต้องมีไกด์ ซึ่งเป็นคนในชุมชน ที่ผ่านการรับรองจากอุทยาน

เป็นผู้นำทาง และให้ความรู้ ที่นี่มีไกด์ทั้งหมด 58 คน ผลัดกันทำหน้าที่

ค่าตัวไกด์ 200 บาท ต่อกรุ๊ปทัวร์ 1 กลุ่ม  (กลุ่มละไม่เกิน 10 คน)

มีจุดพัก ทั้งหมด 10-11 ฐาน

สอบถามสถิติการเดิน

กลุ่มที่เดินเร็วที่สุด ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 4 นาที

เป็นฝรั่ง ขายาว และไม่ค่อยพักดูอะไร (แล้วมันถ่อมาเดิน....เพื่ออะไร?)

ช้าที่สุด ใช้เวลา 6 ชั่วโมง

เปล่าค่ะ เค้าไม่ได้คลานเข้าไป

ไกด์บอกว่า..กลุ่มเค้ามาส่องนก ส่องเลียงผากัน จึงใช้เวลานิดนึง

ไกด์ต้องเอาเกมส์บอยไปนั่งเล่นฆ่าเวลา <=อันนี้ไกด์ไม่ได้บอก อิฉันมั่ว ๆเอาเอง

......................

..................

........

...

เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ได้เดินป่า อย่างเป็นกิจลักษณะ

น้องไกด์ของกลุ่มเรา อายุ 23 ปี

ชื่อไพบูรณ์ หรือไพฑูรย์ อะไรสักอย่าง

ในที่นี้ขอเรียกเล่น ๆ ว่า พี่ปั่น เพราะชื่อคล้องกับนักร้องรุ่นเดอะ

 (ไพบูรย์ เกียรติเขียวแก้ว) <=ถ้ารู้จัก ...แปลว่าแก่ใช้ได้

พี่ปั่น (ที่จริง ๆ อายุน้อยที่สุดในกลุ่ม) เป็นไกด์ที่น่ารักมาก ให้สิบเต็มสิบ

เพราะไม่ใช่แค่เอาส้นตีนนำแล้วให้อ้ายอีที่เหลือเดินตามตูดให้เสร็จ ๆไป

พี่ปั่นเห็นแม่แดง ค่อนข้างสูงอายุ

จึงมอบไม้กายสิทธิ์ให้ เอาไว้เป็นไม้เท้า

(ซึ่งต่อมาภายหลัง... ทุกคนล้วนอยากได้ไม้กายสิทธิ์เป็นของตัวเองบ้าง ดีที่หักห้ามใจได้)

พี่ปั่นเดินช้า ๆ ให้ลุงป้าต้วมเตี้ยมแบบไม่หนักหนาเกินกำลัง

ไม่ออกอาการหงุดหงิด เมื่อกลุ่มสูงอายุนั่งพักตามฐานนาน ๆ

แถมยังให้ความรู้เกี่ยวกับป่าเยอะมาก ทั้งระหว่างเดินและระหว่างพัก

อาจมีเงอะงะประหม่าบ้างนิดหน่อย แต่พี่ปั่นใส่ใจทุกคำพูดที่พูด

โดยพูดออกมาจากใจ จากความรู้สึก จากประสบการณ์ที่คุลกคลีผูกพันอยู่กับป่านี้

ไม่ใช่พูดเป็นนกแก้วนกขุนทองเหมือนไกด์ทัวร์บางคน

สังเกตว่า  พี่ปั่นจะคอยดูจังหวะ

พูดไม่มากเกิน ไม่น้อยเกิน

ช่วงที่เราพูดไม่ออก (เหนื่อยจนเหงือกพะเงิบ) พี่ปั่นจะเป็นคนพูดเรื่องป่าให้ฟังเพลิน ๆ

และพอเราเริ่มมีแรง พี่ปั่นจะหยุดพูด ทำตัวกลืนไปกับป่า

เพื่อให้เราได้คุยกันอย่างออกอรรถรส  โดยไม่รู้สึกอึดอัด

(อดีตเคยเจอไกด์พล่ามไม่หยุด จนอยากจ้างให้หุบปากแล้วไปไกล ๆ )

และทุกคำถามที่พวกเราถามพี่ปั่น ..พี่ปั่นตอบได้หมด ชัดเจนและเข้าใจง่าย

สมกับที่เป็นคนในชุมชน รู้ลึกรู้จริง ทีวีพูล

ระหว่างทาง พี่ปั่นจะชี้ชักชวนดูสิ่งที่น่าสนใจ

ซึ่งถ้าเราดุ่ย ๆ มากันเอง ฝันไปเถอะว่าจะรู้จะเห็น

อันนี้รอยอุ้งตีนหมี (ฝนเล็บ) รอยอยู่สูงเหนือหัวอีก

และเห็ดตระกูลหลินจือ ใหญ่มากกกกก กว่าจะโตขนาดนี้

V

V

พี่ปั่นชี้ให้ดูโคนเห็ดอีกต้น บอกว่าอดีต...ต้นนี้เคยใหญ่พอกัน แต่โดนมือดีที่ละเมิดกฏแห่งป่ามาฉีกไป

คงเพราะรู้ว่าเป็นยาได้ (ได้แต่อวยพรให้กินแล้วหายจากโรค แต่ท้องร่วงตายในเวลาต่อมา)

ส่วนนี่ ...รอยกวางลับเขา  

V

V

อันนี้กิ๊บเก๋สุด รากไม้ที่พี่ปั่นเอาลูกไม้มาวางแปะเป็นลูกตา ...อารมณ์ศิลปิน

หนอนจัมโบ้

V

v

ออกจากป่าช่วงแรกจะมาเจอทุ่งหญ้ากึ่งอัลไพน์

V

V

พี่ปั่นบอกว่า ชั้นดินตื้น ต้นไม้ใหญ่จึงไม่ขึ้น

ผาลาดนี้ เคยมีเลียงผามาปีนป่าย

แต่หลายปีก่อน ตอนที่ยังไม่มีการกำหนดให้มีไกด์นำทาง

ลานกว้างจึงถูกใช้ตั้งเต๊นท์ กินเหล้า ส่งเสียงดัง ขยะเกลื่อนกลาด ถุงพลาสติกปลิวไสว

 เลียงผาก็กลัวจนย้ายที่อยู่ไปเกือบหมด

ฮึ่ย... เซงพวกคนไม่รับผิดชอบ

 -*-

ส่วนโซนนี้ เมื่อก่อนมีกุหลาบพันปีบานสะพรั่งทั้งลาน

แต่หลายปีก่อน มีน.ศ.มาเดินกันเอง

แล้วโยนขี้บุหรี่ทิ้ง ผลคือ วอดทั้งลานเป็นไร่ ๆ

กุหลาบพันปีตอนนี้งอกใหม่ได้ต้นเท่าผักชี

ฮ่วย !!... เซงว้อย

ยังดี ที่มีเหลือรอดอยู่บ้างในโซนต่อมา พอให้ได้ชื่นชม

อากาศเย็นสบาย ถึงจะมีแดดก็ไม่ร้อน

มันรู้สึกดีจริง ๆนะ อยากบอก

ระหว่างทาง พี่ปั่นจะคอยเตือนในจุดที่ควรระวังเสมอ

เช่นมีตอตรงนี้ ...ส่วนตรงนี้ใบไม้เยอะ ระวังลื่น

....ตรงนี้ให้ค่อย ๆเดิน เพราะลึกเป็นกิโล ตกลงไปแล้วแก้ตัวใหม่ไม่ได้ ฯลฯ

อยากได้แฟนแบบนี้จริง ๆ เทคแคร์ดูแลเอาใจใส่

พี่ปั่นบอกว่า ไม่เคยมีใครเสียชีวิตจากการเดินป่าที่นี่

อย่างมากก็เจ็บตัว-เจ็บป่วยเล็กน้อย ซึ่งจะมีเจ้าหน้าที่มาหามหรือพยุงออกไป

เจ้าของไดต้องผวาสามีที่เดินปิดท้ายเป็นระยะ ๆ

กลัวพี่ท่านจะคิดได้ว่า.. ควรถีบเราลงเหว ...เป็นรายแรก

พี่ปั่นพากลุ่มเราขึ้นไปบนยอด ๆ

มองลงไปจะเห็นพระธาตุที่อยู่ต่ำกว่าดอยอินทนนท์นิดนึง จำชื่อไม่ได้

ซึ่งแรกสุดก่อนเข้าป่า ทุกคนตัดสินใจว่าเดินป่าเสร็จ จะไปเดินขึ้นพระธาตุกัน

...........

แต่ตอนนี้ ทุกคนก้มมองน่องเต้นและขาที่สั่นระริก ๆ ของตัวเอง

ก็กลับลำโดยพร้อมเพรียง เราดูพระธาตุจากตรงนี้ก็พอเนอะ  ฮา....

จากบนยอด ก็เดินกลับเข้าป่าอีกครั้ง

และถึงทางออกจนได้

ขอไชโยโห่ฮาในความสามารถของตนเอง 20%

ที่เหลืออีก 80% ....ขอยกความดีความชอบให้พี่ปั่น

ใช้เวลาเดิน 2 ชั่วโมงครึ่ง

(ไม่รู้ว่าจะเป็นสถิติรองบ๊วยจากลุ่มส่องนกรึเปล่า เอิ๊กกกก...)

กลุ่มของเรา เป็นกลุ่มที่ 4 ที่เดินป่า และเป็นกลุ่มสุดท้ายของวันนี้

พี่ปั่นขอให้ตัวแทนหนึ่งคน เขียนคอมเม้นท์ลงในสมุดเยี่ยมตามธรรมเนียม

แน่นอนว่าพี่ยุ้ย ตัวแทนของเราเขียนชื่นชมใหญ่ อยากให้โลกรู้ว่า ที่นี่และพี่ปั่นยอดเยี่ยมจริง ๆ

เงิน 200 บาทนี้ ไม่ได้เข้าส่วนราชการ

แต่ส่วนหนึ่งจะเป็นรายได้ส่วนตัวของไกด์

และอีกส่วนจะถูกปันไปใช้ในการพัฒนาชุมชน เช่นสร้างโรงเรียน

เป็นสองร้อยบาทแลกสองชั่วโมงกว่า ๆ ที่คุ้มค่ามากมาย

กลุ่มทัวร์คลานไปที่รถตู้ ไปแวะสถานีเกษตรหลวงแว็บนึง

ไม่มีอะไรมากนัก เลยไม่ค่อยถ่ายรูปมา

ที่นั่นมีหงส์ดำด้วย 1 คู่ มีป้ายแจ้งว่าป้าเบิร์ด ธงไชย มอบให้โครงการหลวง

มีนักท่องที่ยวแถวนั้นพึมพัม ๆว่า  ขึ้นป้ายเอาหน้า

แต่ส่วนตัวคิดว่า ...ถ้าแย่งกันเอาหน้าในเรื่องดี ๆ ก็ทำกันไปเถอะ ไม่ถือ

เค้าได้หน้า ประเทศชาติได้ประโยชน์ ไม่เสียหาย

ดีกว่าอยู่เฉย ๆไม่ทำอะไร

แล้วนั่งไปที่น้ำตกวชิรธาร ซึ่งอยู่ต่ำลงมา

โดยน้ำตกนี้ อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลประมาณ 800 เมตร

V

V

กินข้าว อย่างเอร็ดอร่อย แล้วนั่งพัก เอาเท้าแช่น้ำเย็น ๆ อะโรม่าทรพี อิอิ

ก่อนกลับสู่ตัวเมืองเชียงใหม่   และไปสลบเหมือดที่บ้านในเวลาต่อมา

จากการเดินทางครั้งนี้ ได้มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า

1.สถานที่ท่องเที่ยวดี ๆ ในไทย ทำไมหลายแห่งยังอ่อนประชาสัมพันธ์?

2.พวกที่ชอบสร้างความเดือดร้อนให้ป่า ทุกวันนี้มันจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ไหม?

3.คนที่รักชุมชนแบบพี่ปั่น จะเหลืออีกเยอะแค่ไหน? (หรือไปทำงานที่อื่นหมดแล้ว)

4.เอามานีไปทำไม? เอาไปก็ไม่ค่อยควักมาถ่ายรูป ...เอาไปให้หนักเป้ซะอย่างนั้น

5.ถ่ายรูปป่าสองร้อยกว่ารูป  กลับบ้านถ่ายรูปสองน้ำอีกห้าสิบกว่ารูป  จะอัพไดอย่างไรดี?

(สองข้อสุดท้าย ไร้สาระโดยสิ้นเชิง)

กลัวคนคิดถึงสองน้ำ

เลยเอารูปมาแปะ 1 ใบ อิอิ

ไม่รู้ยิ่งยั่วให้คิดถึงเข้าไปอีกหรือเปล่า?

V

V