แต้มสีปกติดีแล้ว 

\(^0^)/

เกล็ดเลือดยังต่ำ แต่ไม่อยู่ในข่ายน่ากังวล

ที่ตอนนั้นต่ำมาก ๆ น่าจะมาหลายสาเหตุรวมกันค่ะ

เรื่องไขกระดูก (ตามสังขารที่ร่วงโรย)

การกินไม่ถูกหลักโภชนาการ (ยายอุไรให้ของทอดเยอะ ทั้งตับทอด ไข่ทอด หมูทอด)

ช่วงนั้นเพิ่งโดนฉีดวัคซีนพยาธิหัวใจครั้งแรกด้วย พยาธิตายและเกาะหลอดเลือดหัวใจ

 ทำให้ระบบหมุนเวียนเลือดต่ำ

มีการย้ายที่อยู่ (จากอยู่บ้านแม่ มาฝากบ้านใบไม้) => Homesick

มีการถูกฉีดวัคซีน ทั้ง ๆที่ชีกลัวเข็มมาก =>ช็อคเทอราปี

รวม ๆ กันเข้าก็เลยป่วยค่ะ เป็นหมาถ่านหมด

ตอนนี้หลังจากได้ยาบำรุงเลือด

ปรับอาหารใหม่ให้กินอาหารเม็ดสำหรับสุนัขแก่ (แบบรูปขวามือด้านล่าง)

รูปซ้ายมือ ...เป็นสายจูงน้ำโม (อยากแปะเพราะอยากบอกว่าสายจูงแบบนี้เวิร์คมากมาย)

ผลข้างเคียงจากวัคซีนก็ทุเลาแล้ว

เหลือแค่บำรุงบำเรอกันต่อไปด้วยนมจืด

ไข่ต้มก็ลดลงได้แล้วจากวันละ 2 ฟอง เหลือฟองเดียว

ผลการตรวจหัวใจโดยหมอเทวดา พบว่าปกติดี

ช่วงนี้ชีก็เริงร่า วิ่งไปมาได้ คอยเฝ้าบ้านเห่าคนแปลกหน้า (เก่งกว่านังจิ้มอีก)

เหลือแค่อาการเหม่อ ๆเอ๋อ ๆ มองออกไปนอกบ้าน

ซึ่งคิดว่าอาการนี้จะหายไป เมื่อได้เห็นหน้ายายอุไร ในวันอาทิตย์นี้

----------------------------------------------------------- 

รูปตอนพาแต้มสีไปเจาะเลือดครั้งที่ 2

แต้มสีตัวสั่นงันงก หน้าตาตื่น เกร็งฮ่ะ กลัวรพส. (โรงพยาบาลสัตว์) มาก ๆ

เพราะไปรพส.ทีไร มีแต่เรื่องทู๊กที ทั้งผ่าเอาลูกออก ถูกผ่าตัดใส่กระดูกเหล็ก ฯลฯ

ต้องใช้คนสองคน (คุณหลวง + ผู้ช่วยสัตวแพทย์) ล็อคตัว

คุณหลวงเอาผ้ามัดปาก ...ไม่ให้หมอกัดหมา เอ๊ย หมากัดหมอ

โดนเจาะแล้ว  อ๊ากกกกซ์ (เจ็บแทน)

รูปสั่นหวั่นไหว ตามสภาพจิตใจคนถ่าย

พี่แต้มหันมามองหน้าหม่อมมัม ด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก

ต้องวางกล้องไปกอดและลูบหน้าลูบตาให้รู้สึกดีขึ้น

เจาะเลือดเสร็จ เลือดที่ขาแต้มสีก็ยังไหลออกมาต่ออีกนิดนึง เพราะเกล็ดเลือดยังน้อย

หมอพันเทปให้ บอกว่าให้แกะที่บ้าน

ขับรถจะออกจากลานจอดรถของรพส. เจอน้องโกลเด้นใส่ดาวเทียมตัวหนึ่ง

มีท่าทีเหมือนเตรียมจะเหิรฟ้า

แล้วมานก็ทำจริง ๆ คือโดดลงจากกระบะหลังของรถ(ที่จอดไว้)

โชคดีที่โซ่ยาวพอให้ขาหลังถึงพื้นถนน แบบเขย่งเก็งกอย

ไม่เช่นนั้นวันนี้จะได้เห็นภาพหมาแขวนคอตาย

สามีเราจึงจอดรถวิ่งไปจะอุ้มหมาขึ้นหลังกระบะเหมือนเดิม

น้องหมาก็ดีดดิ้นเลียหน้าเลียตา หนักก็หนัก อุ้มยากอุ้มเย็น

ส่วนนังเมียคนนี้ นอกจากไม่ช่วยอะไร แค่เปิดประตูรถลงมาดู

ยังไม่พอลืมปิดประตูรถอีก พี่แต้มได้ที วิ่งออกจากรถ <=ทีงี้ล่ะมีแรงขึ้นมาเชียว 

พี่แกคงอยากไปจากรพส.ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ภาพที่คนขับรถสี่ล้อแดงซึ่งยืนพักอยู่แถวนั้นเห็น

จึงเป็นภาพผัวเมียคู่หนึ่ง

ที่วุ่นวายอยู่กับการจับหมาชาวบ้านและหมาตัวเอง

น้องเจ้าของหมาหน้าตาจิ้มลิ้มวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากปากทางเข้าตึกรพส.

บอกว่ากำลังจะเดินไปจ่ายตังค์ มาคนเดียวด้วย (เก่งมาก เอาหมาบิ๊กบึ้มมาเองคนเดียว)

น้องเค้าก็เห็นตอนหมากระโดดลงมา ใจหาย (นั่นดิ)

แต่รถน้องเค้ารอยเต็มเลย น้องโกลเด้นข่วนซะยับเชียว ตอนเตรียมกระโดด

น้องจิ้มลิ้มก็น่ารัก แค่บ่น ๆ หมานิดหน่อยแต่ไม่อะไรมากมาย

เรื่องนี้คนเลี้ยงหมาต้องทำใจ

คนทิ้งหมาเพราะเรื่องหมาทำรถเป็นรอยก็เยอะ รักรถมากกว่าหมา ว่างั้นเถอะ

ส่วนคนข้างกายเรา...รักหมามากกว่ารถ และรักรถมากกว่าเมีย  <=แปลว่าอะไร ระหว่างเมียกับหมา

ก็บอกน้องเค้าให้ไปจ่ายตังค์ได้เลย เดี๋ยวเราจะเฝ้าหมาไว้ให้เอง

น้องจิ้มลิ้มขอบคุณแล้ววิ่งไปจ่ายตังค์

ในขณะที่เราฉวยโอกาสนี้เล่นกับหมาของเค้าจนสาแก่ใจ อิอิ

พอน้องจิ้มลิ้มกลับมา ทั้งรถทั้งหมาก็หายไป <=ซะเมื่อไหร่ ทำแบบนั้นก็คุกสิคะ

 --------------------------------------------------------------------

กลับมาบ้าน แต้มสีหมดสภาพเลย เพราะว่าเครียดฮ่ะ

อาศัยไปนอนผึ่งแดด เผาสมอง หลับแป๊บนึงแล้วก็เข้ามานอนต่อในบ้าน

ระหว่างนี้ ไม่ให้นังสองหมากวนพี่แต้ม ด้วยการหลอกล่อด้วยขนม

มามะ มามะ มองมาทางนี้

พาออกไปหน้าบ้านดีกว่า ในบ้านแสงน้อย

สายตาจับจ้อง ขนมทางทิศเหนือ

ยืนก็แล้ว สั่งนั่งก็นั่งแล้ว

สั่งคอยก็คอยแล้ว ได้แต่เลียปากคนละแผล่บ..สองแผล่บ

รอต่อไป แบบนิ่งมาก (ทรมานหมา)

รอจนเมื่อยก็ยังไม่ได้กิน

สิ้นหวัง  ...แล้วก็กลับมามีความหวังครั้งใหม่

น้ำโมในฐานะพี่สาว ได้กินก่อน (โปรดสังเกตสายตาน้ำจิ้ม)

ตาหนูมั่งงงงงงงงงงงงงง

จากนั้นอีก 3 วินาทีต่อมา น้ำจิ้มก็สมหวัง  ..........แล้วก็ได้อิ่มหนำกัน หลายๆชิ้นต่อมา

ช่วงท้ายของรายการ “มาหลอนกับมานี”  ตัดชุดเพิ่มให้อีกแล้ว

สามารถดูเสื้อผ้าหน้าผมของมานีชุดอื่น ๆ ได้ที่ http://sriping.multiply.com/

ปล. ไหน ๆก็ว่าเรื่องหมามาแล้ว 3 ตัว

เพิ่มน้ำอบให้ยลโฉมกันด้วยก็แล้วกันนะจ๊ะ

ขึ้นสวรรค์ไป 4 เดือนแล้ว ไม่รู้ว่าได้บัตรคิวมาเกิดรึยัง

ปลอกคอของนู๋ที่แขวนไว้บนกิ่งมะนาวเหนือหลุมนอน ตอนนี้น้องหนิมขึ้นแล้วนะ

คิดถึงน้ำอบเสมอ

ไปละ