เห็นหลานจะได้ฉีดแล้ว

ยายอุไรกับน้าโอ๊ะยิ่งคึกคัก อยากฉีดอะไรสักอย่าง เพราะอุตส่าห์มาแล้ว

จนท.แนะนำยายอุไรว่าฉีดป้องกันไข้หวัดใหญ่ไหม? แต่ไม่ฟรีนะ

ยายรีบโอเคทันที โดยมีแม่เอกเป็นสปอนเซอร์ให้

และแม่เอก หลานกัน-กาย ก็ฉีดแบบนี้ด้วยอีก 1 เข็ม รวมเป็น 2 เข็ม

น้าโอ๊ะเริ่มลุกลี้ลุกลน รู้สึกเสียเปรียบ อยากฉีดมั่ง

ถามจนท.ว่าฉีดมั่งได้ไหม

(น้ากฏสะดุ้งโหยง กลัวโดนลากไปฉีดด้วย)

แต่จนท.บอกว่า

คนหนุ่มสาวไม่ใช่กลุ่มเสี่ยง (กลุ่มเสี่ยง=เด็ก + คนแก่)  

ฮ่วย.... อดต่อไป (สามีถอนหายใจ 1 เฮือก)

เหลียวไปเจอป้ายเชิญชวนฉีดวัคซีนป้องกันอีสุกอีใส

เออ ....เราก็ไม่เคยเป็นอีสุกอีใส

งั้นอันนี้ก็ได้วะ ตอนนี้อะไรก็ได้ ขอให้ได้ฉีดเหอะ 

(คึกสุด ๆ)

จนท.บอก เข็มละ 1,200 ฉีด 2 ครั้ง = 2,400.-

*0*

ฮ๊า!!!

…..

…..

Y_Y

ฮ่วยยยย (อีกที)

งั้นไม่เป็นไรค่ะ

แพงขนาดนี้ ปล่อยตุ่มขึ้นไปเลยก็แล้วกัน

ไม่รู้จะสวยไปไหนมากมาย สามีก็มีแล้วนิ

แม้วเดินคอตกออกจากสถานเสาวภา

 (ส่วนสามีดีใจสุด ๆ.... ตรูรอดแล้วว๊อย)

เหลือบไปตึกสภากาชาดอยู่ใกล้ๆ

ตึกเมื่อกี้ไม่มีอะไรให้ทำ งั้นตึกนี่ก็ได้วะ ขอไปทำอะไรสักอย่างเหอะ

จูงสมาชิกในครอบครัวไปตึกกาชาดทันที

ไปบริจาคดวงตา  น้ากฏกับยายอุไรก็บริจาคด้วย

แต่ทว่า

ยังรู้สึกไม่เต็มร้อยเลย - -"

มาทัวร์สุขภาพทั้งที ได้ลงชื่อบริจาคตาแกร๊กเดียว

จะบริจาคร่างกายก็ไม่สะดวก เพราะเค้าให้ไปลงชื่อที่จุฬานู่น ....ไกลเกิน

งั้นบริจาคเลือดดีกว่า

(อะไรก็ได้แล้วแหล่ะ นาทีนั้น)

ตรวจเลือด เกือบไม่ผ่าน เลือดจะจมก็ไม่จม ลอยก็ไม่ลอย

กว่าจะทิ้งตัวลงก้นขวดได้ ลุ้นอยู่นาน

วัดความดัน ก็ผ่านฉิวเฉียด (ค่อนข้างต่ำ)

พยาบาลถามนอนกี่โมง

ตอบไปว่า 5 ทุ่ม  พยาบาลร้อง  โห... ดึกจัง

(ยังดีที่ไม่ถามว่าตื่นกี่โมง เพราะตื่นตี4 มาเตรียมของขึ้นเครื่องบิน)

ตรวจเลือดผ่าน ก็ได้แทงเข็มสมใจ

ไม่น้อยหน้าสมาชิกในครอบครัวแล้ว

ดีใจจัง   (^0^)/

 ----------------------------------------------

จากนั้นเอกพาไปกินซูชิหมุน

(ตอนแรกเกือบได้ไปไจแอ็นท์แล้ว แต่เปลี่ยนแผนกระทันหัน)

กินจนจุก เพราะหลาน ๆ ซึ่งนั่งข้างสายพาน ส่งจานมาให้ตลอดเวลา

บอกขอปลาหมึก 1  จะได้มา 3 เสมอ

ถึงบ้านเอกที่ปทุมธานี ช่วงบ่าย ๆเย็นๆ พบหน้ายายน้อย

ยายน้อยเป็นพี่เลี้ยงกึ่งแม่นม  เลี้ยงลูกสาวบ้านยายอุไร

ตั้งแต่พี่1 (เอ๋)  พี่2(เอก) พี่3(โอ)  และน้อง4(โอ๊ะ)

จากที่เคยเลี้ยงรุ่นลูกแม่อุไร

โลเกชั่นปัจจุบัน อยู่บ้านเอก

ตอนนี้ยายน้อยก็ได้เลี้ยงหลานยายอุไร เจเนอเรชั่นต่อไปแล้ว

เจอกันทุกปี ยายน้อยซึ้งจนปาดน้ำตาทุกปี แต่สิ่งที่ต่างไปคือ

ทุกปีจะทักว่าอ้วนขึ้นนะ ดีจัง วัยกำลังโต (เลยมานานแล้วยาย)

มาปีนี้บอก ...อ้วนขึ้นนะ น่าจะลดลงมาอีกสัก 5 กิโล

โอ้ววว รู้ด้วยว่าปีนี้นน.เราขึ้นมา 5 โล  ร่างทรงตาชั่งหรือเปล่า

กอดกันพอหอมปากหอมคอ

จากนั้น ก็พักผ่อนตามอัธยาศัย

.........................................

สำหรับพี่ 2 (เอก)กับน้อง 4(โอ๊ะ)

หัวข้อสนทนาสุดฮอทวันนั้น หนีไม่พ้นเรื่องน้องหลอนของเรา

มานี และ มะนาว

เอกเพิ่งได้มะนาวมาก่อนหน้าที่โอ๊ะจะมากทม.วันเดียว

และเอกก็อุตส่าห์ทำชุดสีชมพูลายตารางให้น้องมะนาวแล้วเป็นชุดแรก

(ดูรูปชุดประวัติศาสตร์ได้จากไดพี่ 2)

และน้อง 4 ก็ทำชุดแรกของน้องมะนาวหายทันที ภายในชม.แรกที่มาถึงกทม.

ไม่รู้หายไปไหน ยังไม่ทันลงจากรถเลย เง็งมาก

ด้วยเหตุนี้ เอกจึงซิวชุดสีฟ้าที่มานีใส่บินมาไปใส่แทนชุดแรกที่น้อง 4 ทำหายไป

ส่วนมานี.. น้อง4 จึงต้องควักชุดชมพูที่เย็บใหม่ออกมาให้ใส่แทน

(แล้วเราก็ไปถ่ายรูปกันที่สนามเด็กเล่นในหมู่บ้านเอก)

ยืนคุย-นั่งคุย

V

V

นอนคุย

V

V

ทำไรกันน่ะ?

V

V

ระหว่างที่แม่เอกกับน้าโอ๊ะถ่ายรูป

หลานกัน-กาย ไปเล่นฟุตบอลกับน้ากฏ

แต่น้าโอ๊ะ เลือกแต่รูปน้ากฏมาลง

V

V

ลำเอียงสุด ๆ

 ************************************

คืนนั้น เอกผลิตชุดใหม่

(ชุดที่มะนาวใส่... สีน้ำเงิน)

V

V

เอกครีเอทชุดจากถุงเท้าให้น้องมะนาว

แล้วรีบเอามาโชว์น้อง4 อย่างเบิกบาน

ก่อนที่จะพบว่า ไอเดียนี้มีคนเคยทำมาก่อนแล้ว โอ๊ะก็ทำมาก่อนเช่นกัน

อดจดลิขสิทธิ์เลยนะ.... ไม่ต้องเสียใจไป

เช้าวันต่อมา (8 พ.ค.51)

ยายอุไร-แม่เอก-หลานกัน-หลานกาย-น้าโอ๊ะ และน้ากฏ

เตรียมตัวออกเดินทางไปสัตหีบ

โดยจะนัดเจอกับป้าเอ๋ และลุงนาท หลังจากลงมอเตอร์เวย์

....

..

เอ๊ะ?? รู้สึกว่าไดจะยาวไปแล้ว

งั้นไปต่อวันหลังก็แล้วกันนะคะ

(ยังไม่ทันไปเที่ยวไหน ก็ชิงจบห้วน ๆ เสียแล้วเรา)

***********************************************